Cultureel erfgoed
Geschreven door Pricilla Motman
Pepre watra betekent letterlijk peperwater. En het is ouder dan bijna alles wat wij tegenwoordig Surinaams noemen.
Het komt van de inheemse bevolking, van vóór de Europeanen en vóór de slavernij. Vissers en bewoners maakten het van wat er voorhanden was: water, vers gevangen vis en hete peper. Geen bouillonblokje, maar cassavesap, waruma. Verder niets.
Dat is meteen het bijzondere eraan. Het recept is niet ingewikkeld geworden in de loop van de tijd, het is altijd eenvoudig gebleven. Wat er in gaat, is wat er is.
Toen er later andere bevolkingsgroepen in Suriname kwamen, namen zij het gerecht over. Ieder op zijn eigen manier, met zijn eigen vis en zijn eigen peper. Zo werd een inheems visgerecht iets van iedereen. Bij veel families staat het met de kerst op tafel, bij andere juist als er iemand ziek is.
De moderne versies gebruiken meestal een stevige bouillon met madame jeanette, tomaat en soms citroengras of stukjes cassave. Het cassavesap is bijna overal verdwenen. Maar de peper is gebleven, en die heel in de pan leggen ook.
Als iemand zegt dat zijn pepre watra de echte is, heeft hij dus eigenlijk ongelijk. Er is nooit één echte geweest.
Weet jij hoe het bij jouw familie ging, en met welke vis?
———
Met dank aan Diana Dubois voor het historisch onderzoek. Zij is uitgever van onder meer Wat de Surinaamse pot schaft. Dit stuk is in eigen woorden opgeschreven; de geschiedenis erachter is haar werk.
Wil je reageren, of zelf iets delen?
Naar de communityNalatenschapcommunity is een gratis plek voor verhalen, recepten, herinneringen en cultureel erfgoed. Ontmoet hier families en een community om mee te verbinden. Iedereen is welkom, waar je ook vandaan komt. Lees meer verhalen of kijk eens rond.